بازگشت به خویشتن

دل‌ها به یاد خدا آرام می‌گیرند^۱ ماه محرم فرصتی است برای تفکر، تأمل، و برقراری ارتباطی درونی و عمیق با مبدأ هستی. یادآوری ارزش‌های معنوی و انسانی این ماه، انسان را هوشیار می‌سازد تا در برابر رخدادهای زندگی، نگاهی ژرف‌تر و سنجیده‌تر داشته باشد. چنین نگاهی باعث می‌شود که فرد درگیر ظاهر و نتایج آنی و فریبنده‌ی وقایع، چه خوشایند و چه ناخوشایند، نشود و حالات روحی‌اش کمتر دستخوش وسوسه‌ها، تلاطم‌های درونی و هیجانات زودگذر شود. در این مسیر، ایمانِ استوار به قدرتی فراتر از نظام مادی، تکیه‌گاهی می‌شود برای ایستادگی در برابر فشارهای زندگی دنیایی.
 
«کسی که عقلش را کمی به کار بیندازد، از تکیه‌گاه‌های ناپایدار می‌گذرد و به پایدارترین و استوارترین تکیه‌گاه پناه می‌برد، یعنی خدا.» (آثارالحق ج ۲)
 
با چنین بصیرتی، عبادت جایگاهی تازه می‌یابد. دیگر تنها مجموعه‌ای از حرکات و اذکار نیست، بلکه خلوتی است با خداوند؛ راهی برای گسستن از آشوب بیرونی و رسیدن به آرامش درونی.

عبادت، جریانی بیدارکننده و نیرومند است که انسان را، هرچند برای لحظه‌ای، از غفلت بیرون می‌کشد و در پرتو سیاله‌ی الهی قرار می‌دهد؛ تا تکیه‌گاه واقعی خود را بشناسد و به سوی آن بازگردد. چنین تجربه‌ای، ایمان قلبی، خلوص نیت، و تواضع را در انسان تقویت می‌کند.
 
درباره محرم^۲

• موحد نباید جز به خدا به کسی توکل کند. گو این‌که امور دنیا بر سبب و مسبب است، اما اگر توکل به خدا کنیم، او خود سبب را فراهم می‌آورد. پس در زندگی باید فعال باشیم، ولی با توجه و توکل و امید به او.
 
• ایمان چیز دیگری است، به لفظ درست نمی‌شود و خودش گواهی می‌دهد. در هر کاری، هر کسی از روی ایمان قدم گذاشت معلوم است ولی اگر قلبش چیز دیگر بود و ظاهرش چیز دیگر، معلوم می‌شود. ایمان است که سرمایه همه چیز است و خودبه‌خود معلوم می‌شود.
 
• محرم ماه عبادت و توجه است.
 
• ماه محرم متعلق به حضرت حسین است.
 
• اوراد خدا را به قصد عبادت بخوانید، البته کمیت شرط نیست کیفیت شرط است. در این ماه محرم، هر روز ولو یک یا دو آیه هم شده است از قرآن تلاوت کنید. گذشته از این‌که سبب تزکیه ‌نفس می‌شود، دارای خیر و برکت برای خانه هم هست.