نگرشی عملی به نوعدوستی (۱)
چندی پیش که مصاحبه دکتر بهرام الهی دربارۀ نوعدوستی را خواندم، جملۀ زیر به خصوص توجهم را جلب کرد: «کسی که خواهان سیرکمال معنوی است باید نوعدوستی را عملاً در برنامۀ معنوی خود قرار دهد».
از سالها پیش که به پیشرفت معنوی خود علاقهمند شده بودم احساس میکردم که سعی در کمک به دیگران عملی مطابق با رضایت مبدأ و اخلاقیات است. اما تازه متوجه شدهام که اهمیت این کار را در حد «باید» و «برنامه معنوی» درک نکردهام.
بنابراین تصمیم گرفتم با دقت بیشتری روی این موضوع تمرکز کنم و به همین دلیل دو سؤال برایم پیش آمد: چرا؟ و چگونه؟
کسی که قضاوت نکند، برنده است
این مقاله بعد از انتشار مقالۀ « قضاوت منفی نکردن» توسط یکی از کاربران سایت ای استاد الهی نوشته شده است.
قضاوت منفی نکردن، هدفی قابل ستایش و ضروری است، ولی وقتی با کسی مواجه میشویم که واقعاً قابل انتقاد است چه باید کرد؟ کسی که رفتارش به ضرر دیگران است و مثلاً در محیط کار، عملکرد مناسب یک بخش را مختل میکند. وقتی یکی از اعضای گروه، کارش را درست انجام نمیدهد و نتیجه آن به ضرر تمام گروه است چه باید کرد؟ من چنین تجربهای با یکی از همکارانم در محیط کارم داشتم. به نظر همۀ ما، او در کارش جدی نبود. بارها سعی کردم از او انتقاد نکنم و در نحوۀ ارتباطش با دانشآموزان نکات مثبتی پیدا کنم، حتی مشکلاتی که در زندگیاش وجود دارند را در نظر بگیرم … ولی تمام این کارها بیحاصل بود. با اینکه کمتر از او انتقاد میکردم ولی ذهنم در این مورد منفی بود و این ناراحتم میکرد. این ذهنیت منفی مثل یک ماده آلودهی غلیطی بود که احساس میکردم بر تمام افکارم تأثیر منفی گذاشته است. لازم بود اقدامی کنم. پس، موقعیت را از نقطه نظر قضاوت با معیارهای پیشنهاد شده در کتاب «ندانسته قضاوت نکنیم»۱، بررسی کردم.